เชลซีของมาเรสก้า: เมื่อปัญหาโครงสร้างพบกับการล่มสลายของผลงาน _อำนาจของผู้จัดการ_แชมเปียนส์ลีก
การอำลาที่สแตมฟอร์ด บริดจ์ไม่ใช่เรื่องที่ไม่คาดคิดทั้งหมด แต่ความรวดเร็วของการจากไปของเอนนิโอ มาเรสกา ซึ่งประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 มกราคม ยังคงเป็นเรื่องที่น่าเสียใจอย่างยิ่ง หลังจากที่เมื่อฤดูกาลที่แล้วเขาได้นำทีมคว้าชัยชนะในทั้งยูฟ่า ยูโรปาคอนเฟอเรนซ์ลีก และฟีฟ่า คลับเวิลด์คัพ ทำให้ทีมได้กลับเข้าสู่แชมเปียนส์ลีกอีกครั้ง แต่เพียงไม่กี่เดือนต่อมา ภูมิทัศน์ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่อาจย้อนกลับได้
ในโลกฟุตบอลที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ผลการแข่งขันคือสิ่งที่มีค่าที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย ซึ่งเป็นตัวชี้วัดทุกสิ่งทุกอย่าง ก่อนที่เขาจะจากไป ทีมสามารถเก็บชัยชนะได้เพียงนัดเดียวจาก 7 นัดในพรีเมียร์ลีก – สถิติที่น่าผิดหวังซึ่งจะทำให้ผู้จัดการทีมคนใดก็ตามต้องรู้สึกหมดหนทางตามหลังผู้นำลีกอย่างอาร์เซนอลถึง 15 คะแนน ถือเป็นความแตกต่างที่ยากจะยอมรับได้สำหรับสโมสรที่มีการลงทุนอย่างมหาศาล แม้ว่าคณะกรรมการอาจยอมรับความเจ็บปวดจากการปรับตัวทางแท็กติกได้ แต่พวกเขาก็ไม่อาจทนเห็นทีมตกต่ำลงอย่างต่อเนื่องได้ ซึ่งเป็นความรู้สึกที่แฟนบอลก็เห็นพ้องต้องกัน
แน่นอนว่ามันไม่ใช่แค่ผลงานที่ย่ำแย่อย่างเดียวที่ในที่สุดกลายเป็นสิ่งที่ Maresca รับไม่ไหว ข้อมูลเชิงลึกที่นักข่าว Sky Sports Kaveh Solhekol เปิดเผยได้ชี้ให้เห็นถึงต้นตอของปัญหา สิ่งที่ Maresca เคยกล่าวต่อสาธารณะว่าเป็น "48 ชั่วโมงที่แย่ที่สุด" ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นสัญญาณของการปะทุต่อสาธารณะของความขัดแย้งกับแผนกการแพทย์ของสโมสร สถานการณ์เช่นนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในสโมสรฟุตบอลผู้จัดการมักคาดหวังให้ผู้เล่นคนสำคัญ โดยเฉพาะบุคคลสำคัญอย่างกัปตันรีซ เจมส์ กลับมาลงสนามได้อย่างรวดเร็วหลังจากได้รับบาดเจ็บ ในขณะที่ทีมแพทย์มักจะให้ความสำคัญกับแนวทางการฟื้นฟูที่ระมัดระวังมากกว่า เมื่อความขัดแย้งเช่นนี้ถูกเปิดเผยออกมา อำนาจของผู้จัดการก็จะเผชิญกับการท้าทายโดยตรง มาร์เรสกาไม่สามารถแก้ไขความขัดแย้งภายในนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ หรือพูดให้ถูกต้องกว่านั้นคือ เขาไม่สามารถเอาชนะในการต่อสู้แย่งชิงอำนาจครั้งนี้ได้
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น มีการเปิดเผยว่าคณะผู้ติดตามของมาเรสกาได้รั่วไหลข้อมูลไปยังสโมสรว่า มีสองสโมสรในระดับแชมเปียนส์ลีกได้แสดงความสนใจในตัวเขา ในช่วงเวลากว่าทศวรรษของการทำงานในวงการสื่อกีฬา ผมได้เห็นกลยุทธ์เช่นนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง โดยทั่วไปแล้ว นี่เป็นกลยุทธ์มาตรฐานที่ตัวแทนใช้เพื่อเพิ่มมูลค่าของนักเตะในระหว่างการเจรจาสัญญาใหม่หรือเมื่อตำแหน่งของเขาในสโมสรไม่มั่นคง หรือเพื่อสร้างแรงกดดันแม้ว่ามารีสกาจะกล่าวด้วยวาจาว่าไม่มีความตั้งใจที่จะจากไป แต่พฤติกรรมดังกล่าวถูกมองโดยฝ่ายบริหารของสโมสรว่าเป็นการลองเชิงหรือแม้กระทั่งการทรยศ เมื่อรอยร้าวของความไว้วางใจปรากฏขึ้น มันจะยากที่จะซ่อมแซม โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่อ่อนไหวของผลงานที่ย่ำแย่ การกระทำนี้ยิ่งเป็นการเติมเชื้อไฟ เจ้าของสโมสรไม่สามารถช่วยได้แต่ตั้งคำถามว่า เขากำลังรับผิดชอบต่อสถานการณ์ของทีมอย่างแท้จริงหรือว่าเขาได้เริ่มมองหาทางเลือกอื่นสำหรับตัวเองแล้ว?
การเปลี่ยนแปลงทัศนคติของผู้สนับสนุนพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ทุกอย่างพังทลาย การเสมอ 2-2 ที่บ้านกับบอร์นมัธเป็นยาขมที่ต้องกลืนอยู่แล้ว แต่การเปลี่ยนตัวโคล พาลเมอร์ ผู้เล่นคนสำคัญของทีมที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ในช่วงเวลาสำคัญยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีกเสียงโห่ร้องก้องไปทั่วสนามสแตมฟอร์ด บริดจ์ – "พวกนายไม่รู้หรอกว่ากำลังทำอะไรอยู่" – เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการสิ้นสุดของช่วงเวลาแห่งความสุขระหว่างเขากับแฟนบอลอย่างแท้จริง เมื่อแฟนบอลในบ้านหันหลังให้ ตำแหน่งของผู้จัดการทีมก็กลายเป็นสิ่งที่ไม่มั่นคงอย่างแท้จริง
การวิเคราะห์ของโซลชาร์ชี้ให้เห็นถึงประเด็นสำคัญ: สิ่งนี้คล้ายกับ 'การตัดสินใจร่วมกัน' หลังจากการเสื่อมถอยของความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองฝ่ายมากกว่าการปลดออกฝ่ายเดียว มาร์เรสก้าเองก็รู้สึกถึงความไม่มั่นคงในตำแหน่งของเขาและตั้งใจที่จะออกไป ในขณะเดียวกัน เชลซี เอฟซี ก็ได้เริ่มค้นหาผู้แทนแล้ว แนวคิดเรื่อง 'การแยกทางด้วยดี' นั้นมีไว้เพียงเพื่อรักษาศักดิ์ศรีเล็กน้อยให้กับทั้งสองฝ่ายเท่านั้น
ในที่สุด เหตุการณ์นี้ได้เปิดเผยปัญหาที่ฝังรากลึกในโครงสร้างการบริหารปัจจุบันของเชลซี ในยุคที่ผู้อำนวยการกีฬาได้รับอำนาจมากขึ้นเรื่อยๆ หัวหน้าโค้ชกลับมีลักษณะคล้ายกับ 'หัวหน้าโค้ช' ที่ต้องปฏิบัติตามกลยุทธ์โดยรวมของสโมสรอย่างเคร่งครัด มากกว่าจะเป็น 'ผู้จัดการ' ในอดีตที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จ เขาต้องทำงานร่วมกับทุกแผนกอย่างใกล้ชิด ไม่ว่าจะเป็นผู้อำนวยการกีฬา ทีมแพทย์ หน่วยวิเคราะห์ข้อมูล และอื่นๆมารีสกาชัดเจนว่าไม่สามารถปรับตัวเข้ากับระบบนี้ได้อย่างเต็มที่ หรืออาจกล่าวได้ว่าบุคลิกของเขาไม่สอดคล้องกับโครงสร้างของระบบ เขาปรารถนาที่จะมีการควบคุมมากขึ้น แต่กรอบการทำงานของสโมสรไม่สามารถอนุญาตให้ได้
ตอนนี้ดูเหมือนว่าตำแหน่งนี้จะถูกส่งต่อไปยังเลียม โรเซนเบิร์ก ซึ่งการเลือกนี้เป็นสไตล์ของเชลซีอย่างแท้จริง ปัจจุบันโรเซนเบิร์กเป็นผู้จัดการทีมสตราส์บูร์ก ซึ่งมีบริษัทแม่เดียวกันกับเชลซี นี่ถือเป็นการเลื่อนตำแหน่งภายในองค์กร ซึ่งมีความเสี่ยงและต้นทุนการบูรณาการที่ต่ำกว่า พร้อมทั้งรับประกันว่าผู้จัดการคนใหม่จะมีความสอดคล้องกับกลยุทธ์โดยรวมของสโมสรอย่างสมบูรณ์มันแสดงถึงแนวทางที่ปฏิบัติได้จริงอย่างยอดเยี่ยม มีความคล้ายคลึงกับการโยกย้ายบุคลากรภายในบริษัทข้ามชาติ อย่างไรก็ตาม การที่เขาจะสามารถควบคุมห้องแต่งตัวของเชลซีและนำทีมฝ่าฟันโปรแกรมการแข่งขันที่แน่นขนัดที่กำลังจะมาถึง – รวมถึงศึกคาราบาวคัพกับอาร์เซนอล และการเจอกับนาโปลีในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก – นั้นเป็นเรื่องที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
การจากไปของมาเรสก้าไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของผลงานที่ย่ำแย่เท่านั้น แต่เป็นเรื่องราวที่ซับซ้อนเกี่ยวกับการบริหารสโมสรฟุตบอลยุคใหม่ ขอบเขตอำนาจของผู้จัดการ และความไว้วางใจ ความสำเร็จที่เขาสร้างไว้กับเลสเตอร์ ซิตี้ ไม่สามารถถ่ายทอดสู่สแตมฟอร์ด บริดจ์ได้อย่างราบรื่น สภาพแวดล้อม ความกดดัน และพลวัตอำนาจภายในที่แตกต่างออกไป ได้สร้างบริบทที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง